Browsing Category:maBooks

%e0%b8%98%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%ab%e0%b8%a2%e0%b8%94-%e0%b9%81%e0%b8%a7%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%a7%e0%b8%8d%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%b1%e0%b9%88%e0%b8%87-%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%81%e0%b8%ab%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%99

ธี่หยด..แววเสียงครวญคลั่ง  นิยามแห่งความหลอน

“นานแค่ไหนแล้วที่เราอ่านเรื่องผีแล้วรู้สึกกลัวจริงๆ”

โดย: การะเกด

 

วันที่ได้อ่านเรื่อง ธี่หยด..แว่วเสียงครวญคลั่ง ที่เขียนโดย กฤตานนท์ ของ แพรวสำนักพิมพ์ ความรู้สึกกลัวแบบที่เคยเกิดสมัยที่อ่านเรื่องของครูเหม เวชกรเมื่อตอนเด็กมันกลับมาอีกครั้ง

 

เรื่องนี้เคยเป็นกระทู้ดังในพันทิป แต่ตอนนั้นการเขียนก็เล่าแบบเหตุการณ์เป็นมาอย่างไร มีใครบ้าง เกิดอะไรขึ้นโดยไม่ได้ลงลึกไปในรายละเอียด ก็รู้สึกว่าหลอนอยู่ แต่ไม่น่าเชื่อว่า เมื่อเอามาเรียบเรียงใหม่จนกลายเป็นนิยายผีสยองขวัญขนาดสามร้อยกว่าหน้า กลับหลอนยิ่งกว่า

หลอนขนาดที่ว่า สี่ทุ่มแล้ว อ่านไปได้ครึ่งเล่ม ต้องวางไว้ก่อน รอให้ฟ้าสว่างค่อยหยิบมาอ่านต่อ

 

            อะไรที่ทำให้เรื่อง ธี่หยด…แว่วเสียงครวญคลั่ง หลอนเราได้ขนาดนี้

 

ทั้งที่ตลอดเรื่องเราแทบจะไม่เห็นผีแบบจะๆ ซึ่งเมื่อมาทบทวนก็พบว่า เพราะฉากกับตัวละครนั่นเองเรื่องนี้เกิดขึ้นในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อน โดยเล่าผ่านครอบครัวของหยาดซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่พ่อแม่ทำไร่ ว่าไปก็ค่อนข้างมีฐานะ เธอมีพี่ชายสาม น้องอีกสอง แล้วเรื่องก็มาเกิดขึ้นกับน้องสาวชื่อแย้ม ที่วันหนึ่งเกิดป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ และจากนั้นเหตุการณ์แปลกๆก็เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอที่ดูเหมือนจะถูกคุกคามจากสิ่งที่มองไม่เห็น โดยเฉพาะกับแย้มที่เปลี่ยนจากเด็กสาวนิสัยร่าเริงกลายเป็นก้าวร้าว เก็บตัวเงียบในตอนกลางวัน ลุกหายไปในตอนกลางคืน พร้อมกับเสียงแปลกๆที่หาที่มาไม่เจอ

เสียง  ธี่หยด….ที่ชวนขนหัวลุก

ผู้เขียนสร้างให้เราค่อยผูกพันกับคนในครอบครัวนี้ได้อย่างไม่ทันข้ามบท จนมารู้ตัวอีกทีเราก็นับญาติกับตัวละครไปแล้ว นับญาติในที่นี้ไม่ใช่แค่ห่วงใยหรือเอาใจช่วย แต่เหมือนเราเดินอยู่ข้างๆพวกเขา กินนอนกับพวกเขา จนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นกับตัวละครมันถึงได้สื่อผ่านมาถึงเรา

 

            หยาด  รู้สึกกลัวอย่างไรยามเมื่อต้องนอนมุ้งเดียวกับน้องสาวที่เอาแต่นอนจ้อง เราเองก็รู้สึกอย่างนั้น

            พี่ยักษ์  ลูกชายคนโตของบ้านรู้สึกคับแค้นอย่างไร เราก็อัดอั้นไปกับเขาเช่นเดียวกัน

 

การที่เรามีความรู้สึกเช่นนี้กับตัวละครทั้งหมด มันก็มาจากฉากในเรื่องนั่นแหละ ผู้เขียนสร้างฉากหมู่บ้านชนบทได้อย่างเป็นจริง เรารู้เลยว่าจะนั่นตรงไหน นอนตรงไหน เราได้กลิ่นฟืนไหม้ไฟในเตา ได้ยินเสียงข้าวเดือด ได้ยินเสียงเครื่องสูบน้ำ จนถึงเสียงไก่ขันที่แว่วมากับลมรุ่ง

ฉากที่ดูงดงามด้วยธรรมชาติอย่างนี้แหละที่อีกด้านหนึ่งเมื่อยามค่ำมาเยือน เมื่อความมืดเข้าปกคลุม บ้านทั้งหลังก็เปลี่ยนไป เสียงที่ไม่รู้จักแว่วมาจากมุมมืดที่ใดที่หนึ่ง พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของคนในบ้าน ทุกคนมีแต่ความหวาดระแวงในสิ่งที่มองไม่เห็น จนถึงการมาเยือนของคนแปลกหน้า นับแต่การปรากฏกายของหญิงสูงอายุในชุดสีทึมข้างศาลร้างใต้ต้นไทรริมทางเปลี่ยว

ฉากอย่างนี้แหละที่เราเคยผ่าน บ้านแบบนี้แหละที่เราเคยเห็น ผู้คนแบบนี้แหละที่เราเคยสัมผัส ทุกอย่างเป็นจริง เป็นจริงจนน่ากลัว

 

เรื่องราวลื่นไหลอย่างมีจังหวะ ไม่เร็วจนรวบรัด แต่กระชับในจุดที่ควรจะเป็น และน่าแปลกที่ตัวละครและความสยองขวัญไม่ยอมเดินออกไปจากความทรงจำทั้งที่เราอ่านหนังสือจบแล้ว

แม้ ธี่หยด จะเป็นเรื่องผี เรากลับเห็นความรักอยู่เป็นแก่น ความรักของพี่น้อง ของครอบครัวที่ไม่ว่าอย่างไรต่างก็พร้อมจะรับมือ พร้อมปกป้องซึ่งกันและกันแม้รู้ว่ามันหนักหนาเกินว่าจะเอาชนะ

ที่มากับความหลอนคือมุมมองที่แท้จริงของสิ่งที่เรียกว่า ครอบครัว ที่อย่างไรก็ไม่ทิ้งกันและมันก็มากพอที่เราไม่จำเป็นต้องไปสนใจเลยว่า ธี่หยด มันคือเสียงของอะไร

            ขอแค่ไม่ได้ยินเสียงมันเท่านั้นพอ….

0 Comments
Share
12