maBooks

ความสุขของกะทิ – ในเสียงเรียกแห่งความคิดถึง

%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%82%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%b0%e0%b8%97%e0%b8%b4

ความสุขของกะทิ ในเสียงเรียกแห่งความคิดถึง

 

เวลาที่เรานึกสงสัยว่า ใครบางคนคิดถึงเราอยู่หรือไม่นั้น  นั่นหมายถึงว่า เรากำลังคิดถึงเขาอยู่ใช่ไหม

 

อะไรทำให้เราสงสัย….

 

สงสัยเพราะสิ่งที่เรียกว่า ความทรงจำหรือเปล่า ถ้าใช่เราต้องไม่ลืมว่า ความทรงจำนั้นเกิดขึ้นเพราะการพรากจากเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจากเป็นหรือจากตาย

ในบรรทัดแรกของของบทที่ 8 จากหนังสือ ความสุขของกะทิ เขียนไว้ว่า“อยากรู้ว่าแม่คิดถึงกะทิบ้างไหมนะ”

กะทิอยากรู้ เพราะกะทิคิดถึงแม่ แต่เกือบทั้งชีวิตของกะทิ ก่อนที่ตากับยายจะพาไปพบแม่ที่บ้านริมทะเล แม่ในความรู้สึกของกะทิแทบไม่ต่างไปจากละอองของความทรงจำที่ไม่เคยก่อเป็นรูปร่าง นอกจากความพร่าเลือน เพราะ “ในบ้านไม่มีรูปถ่ายแม่เลย”  “ไม่เคยมีใครพูดถึงแม่”   จนที่สุด “กะทิจำหน้าแม่ไม่ได้แล้ว”

 

แต่สิ่งที่ไม่เคยหายไปในความพร่าเลือนของความทรงจำ คือความรัก ความโหยหา

นับแต่เกิด ชีวิตของกะทิอยู่ในบ้านริมคลองที่อบอุ่นในอ้อมกอดของตายาย มีเพื่อนแสนดีอย่างพี่ทอง

กะทิไม่เคยขาดความรัก แต่ความรักของกะทิก็ไม่เคยเต็ม เพราะ “กะทิอยากให้แม่ไปรับที่โรงเรียนบ้าง”  “กะทิอยากเห็นแม่หิ้วตะกร้ากลับจากตลาด”

แต่ความทรงจำเพียงสิ่งดียวที่ร้อยรัดกะทิไว้กับแม่ก็คือ เสียง 

 

เหลือเพียงเสียงของแม่ที่กะทิยังจำได้

 

ถ้าความทรงจำคือรางวัลของการมีชีวิต กะทิก็มีรางวัลนั้น

กะทิเพียงแค่จำเสียงของแม่ได้ แต่แม่ของกะทิจดจำทุกสิ่งอย่างในความเป็นกะทิได้มากยิ่งกว่า

 

ก่อนอ้อมแขนแม่แม้จะไร้เรี่ยวแรงด้วยโรคร้าย แต่อ้อมแขนนี้แหละที่เคยโอบอุ้มด้วยความทะนุถนอมกับเสียงที่เคยเห่กล่อมด้วยทั้งหมดของสิ่งที่เรียกว่ารัก

ความทรงจำที่แม่มีต่อกะทิ คือความเด่นชัดในทุกภาพของการอยู่ร่วม

 

กะทิอาจโหยหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่ แต่กะทิจะรู้ไหมว่าแม่โหยหายิ่งกว่า

ภาพจาก ความสุขของกะทิฉบับลายเส้น

แม่ ผู้ยอมที่จะเลือกการไม่ยอมรับการรักษาโดยการเจอะคอเพื่อช่วยหายใจ เพียงเพื่อจะได้ใช้เวลาสุดท้ายที่เหลือเพียงน้อยคุยกับลูก

 

ในโลกยังจะมีอะไรโหดร้ายกับชีวิตยิ่งกว่าการไม่ได้กอดลูก ไม่ได้เฝ้าดูการเติบโตของลูก ไม่ได้จูงไปส่งไปรับจากโรงเรียน ไม่ได้เฝ้ามองลูกน้อยหลับไหล และคอยกอดปลอบยามเมื่อลูกฝันร้าย

 

 

ในคืนฟ้าคลั่ง ยายเข้ามานอนเป็นเพื่อนกะทิ ลูบหลังกะทิเบาๆสม่ำเสมอชวนเคลิ้มหลับ

“ครั้งหนึ่งกะทิปรือตาดูหน้ายาย เห็นลูกตาวาวๆ ฟ้าแลบไกลๆ พอมีแสงสว่างให้กะทิแน่ใจว่ายายร้องไห้อยู่ในความมืด”

ยายเองก็คิดถึงลูก ลูกที่เป็นแม่ของกะทิเช่นกัน

ภาพจาก ความสุขของกะทิฉบับลายเส้น

 

 

ไม่ว่าความทรงจำจะเป็นรางวัลหรือบาดแผลของชีวิต เราทำได้แค่ยอมรับการอยู่ร่วมกับมัน เพราะไม่ว่าอย่างไร ความทรงจำมันทำให้เรารู้ว่า เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร และเพื่อใคร

กับเราเองเล่าเราอยู่ตรงจุดไหนของความทรงจำนี้ เป็นยาย เป็นแม่ หรือเป็นกะทิ

 

คนเราล้วนมีความทรงจำเป็นของตัวเอง แต่เรามักมีข้ออ้างที่ใช้กักขังความทรงจำที่แปรเปลี่ยนเป็นความคิดถึงไว้อย่างโดดเดี่ยว

หลายต่อหลายตอนของความสะเทือนใจ ปรากฏให้เห็นเป็นภาพใน ความสุขของกะทิฉบับลายเส้น จากฝีมือวาดของ วิศุทธิ์ พรนิมิตร ที่พาเราให้สลัดสลุดจากข้ออ้างที่เราใช้กักขังความทรงจำ แล้วเดินตามเสียงเรียกแห่งความคิดถึงไปเสีย

 

ก่อนที่ปลายทางแห่งความคิดถึงนั้น จะเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

12 สิงหาคม 2517

 

 

 

 

 

comments

0 Comments
Share

การะเกด

เป็นคนอ่านหนังสือ เป็นคนเขียนหนังสือ เป็นคนดูหนัง เป็นคนฟังเพลง ทั้งหมดทั้งมวลเพื่อจับประเด็นมาเล่าสู่กันฟัง